Złamania kości twarzoczaszki są dość powszechne. Związane są one z wypadkami podczas pracy, sportu, bójkami lub innymi czynnościami codziennymi. Szeroko pojęta traumatologia szczękowo- twarzowa zajmuje się leczeniem zachowawczym lub operacyjnym złamań kości szkieletu twarzoczaszki z wykorzystaniem płyt, śrubek i siatek tytanowych. W zależności od tego do jakiego złamania doszło, jak duże są przemieszczenia kostne, czy doszło do zaburzeń symetrii twarzy, upośledzenia funkcji i zaburzenia struktury szkieletu kości twarzy, takie leczenie chirurgiczne należy wdrożyć. Zaburzenia morfologiczno-czynnościowe powstałe w wyniku złamań kości twarzy należy rozpatrywać indywidualnie i leczyć w miarę konieczności dość szybko, celem zapobieżeniu możliwym zaburzeniom w przypadku braku podjęcia odpowiedniego i w danym czasie leczenia operacyjnego. Złamania kości twarzoczaszki bardzo często dotyczą złamań żuchwy, dalej kości szczęk i kompleksu jarzmowo-szczękowego, oczodołów (w szczególności kości dna oczodołu), dalej kości nosa, czołowej lub kombinacji złamań tychże kości.
Oprócz typowych złamań kości twarzy mogą być obecne rany powłok twarzy, skóry, a związane jest to z typem urazu. Należy pamiętać iż nie zawsze złamania kości twarzoczaszki muszą wymagać leczenia operacyjnego. W wypadku wdrażania leczenia zachowawczego lub ortopedycznego, indywidualnie rozpatruje się zastosowanie unieruchomienia międzyszczękowego, wiązań, szyn czy innych.
Leczenie złamań kości twarzoczaszki
Proponujemy dla państwa leczenie złamań zarówno świeżych, zestarzałych oraz wtórnych zniekształceń szkieletu twarzoczaszki po różnych urazach.
Kiedy należy zgłosić się do poradni chirurgii szczękowo-twarzowej?
- w przypadku złamań żuchwy, najczęściej występuje ból w okolicy złamania, niestabilny i przemieszczony zgryz, trudności w poruszaniu żuchwą, ból podczas żucia i gryzienia, ograniczone otwarcie jamy ustnej, nie możliwość zagryzienia zębów, a nawet patologiczna ruchomość zębów razem z fragmentami kości i krwawienie z kości
- złamania kości szczęk i kompleksu jarzmowo-szczękowego lub jarzmowo-szczękowo-oczodołowego cechują się asymetrią środkowej części twarzy, zaburzeniem symetrii okolicy jarzmowej, przemieszczeniami w zakresie dolnego brzegu oczodołu, często współwystępujące ze złamaniem dna oczodołu (np.; dwojenie, zaburzenie ruchomości gałki ocznej), ograniczeniem otwarcia jamy ustnej i występowania zniekształceń w okolicy kości jarzmowej
- duży uraz w zakresie twarzoczaszki powoduje obrzęk powłok twarzy, co za tym idzie zasinienie skóry, niekiedy formowanie krwiaków, zaburzenie czucia skóry w danej okolicy twarzy, występowanie ran skóry o różnym nasileniu czy nawet inne dolegliwości
- złamanie kości nosa, kości czołowej lub inne są również dość częste
