Leczenie wad zgryzu, wad szczękowo-twarzowych i podobnych powinno każdorazowo wymagać wnikliwej oceny klinicznej, radiologicznej i ortodontycznej. Okazuje się iż odpowiednie leczenie chirurgiczne jest w stanie skompensować więcej niż leczenie kamuflażem ortodontycznym lub samo leczenie ortodontyczne nie wspomagane leczeniem chirurgicznym. Spojrzenie wielodyscyplinarne na problem wady zgryzu jest bardzo istotne. Stan tkanek przyzębia, zapewnienie dobrej objętości kości, statusu tkanek i struktur jamy ustnej jest bardzo ważne na każdym etapie leczenia. Stąd też warto znać rolę i wartość chirurgii ortognatycznej i to w jaki sposób jest w stanie poprawić jakość życia pacjentów ze złożonymi wadami szkieletowymi zgryzu.
Chirurgia ortognatyczna to nie tylko zabiegi osteotomii korekcyjnych kości szczęk, lecz także zabiegi wykorzystujące różne metody dystrakcji kości szczęk i żuchwy, stosowane w określonych sytuacjach poszczególnych wad zgryzu.
Rola oceny klinicznej i planowanie leczenia
Obecnie okazuje się, że brak wnikliwej oceny klinicznej, radiologicznej i fotograficznej jest powodem błędów w ocenie i planowaniu wady występującej o różnym stopniu nasilenia u danego pacjenta. Bardzo często zdarza się iż typowe wady szkieletowe, wynikające z dysproporcji i zaburzeń kostnych są przyczyną i podłożem większości wad. Obecnie badanie tomografii stożkowej – CBCT powinno być wsparte dokładną analizą antropometryczną twarzoczaszki pacjenta. W związku z powyższym wskazane jest patrzenie na pacjenta kompleksowo, szczególnie odnosząc się do danych problemów pacjenta, które mogą objawiać się nie tylko pogorszeniem estetyki twarzy, brakiem prawidłowego kontaktu zębów, lecz również objawiać się zaburzeniem takich procesów jak gryzienie, oddychanie, pojawienie się bezdechów sennych, chrapania czy nawet pojawieniem się zaburzeń ze strony stawów skroniowo-żuchwowych. Każdorazowo, powinno się zapoznawać pacjenta z opcjami leczenia i informować o ograniczeniach samego leczenia ortodontycznego. Leczenie skojarzone, ortodontyczno-chirurgiczne jest w stanie zaproponować pacjentowi więcej rozwiązań i jest bardziej przewidywalne niż samo leczenie ortodontyczne, a nie często leczeniem kamuflażem ortodontycznym samej wady szkieletowej zgryzu.
Szkieletowe wady zgryzu
Szkieletowe wady zgryzu cechują się wystąpieniem zaburzeń kostnych, które można rozpatrywać jako wady klasy III (progenia -gdy żuchwa ustawiona jest doprzednio) oraz wad szkieletowe zgryzu klasy II (retrogenia -gdy żuchwa ustawiona dotylnie). Wady te często przebiegają z innymi wadami współistnijącyemi, których stopień nasilenia i typ można rozpatrywać według płaszczyzny czołowej, strzałkowej i osiowej. W związku z powyższym, mogą również występować wady łączone, których zaburzenia manifestują się w trzech płaszczyznach, a ich szczególnym rodzajem są wady asymetryczne kości twarzoczaszki.
Przy stwierdzeniu występowania pewnych dysproporcji kostnych, zaburzenia estetyki twarzy, posiadania nie estetycznego profilu a w tym konturu tkanek miękkich, gdy pojawiają się epizody bezdechu śródsennego, utrudnione gryzienie, oddychanie a kontakty z innymi osobami w związku z występowaniem danej wady zgryzu są problematyczne, warto wtedy zasięgnąć opinii specjalisty chirurgii szczękowo-twarzowej i dowiedzieć się czy te zaburzenia nie wynikają właśnie ze szkieletowej wady zgryzu.
