Torbiele zębo- i niezębopochodne o dużych rozmiarach, położone na granicy ważnych struktur anatomicznych jak jama nosowa, zatoka szczękowa, blisko nerwów czy grożące patologicznym złamaniem kości wymagają dobrej oceny radiologicznej i planowania zakresu leczenia chirurgicznego.
Bardzo często przed leczeniem chirurgicznym pacjenci wymagają dodatkowego przygotowania stomatologicznego, jak leczenie endodontyczne zębów, ich zaszynowanie, usuwanie złogów i kamienia nazębnego.
Zmiany śródkostne charakteryzujące się większą miejscową agresywnością, mające nie regularny zarys i granice, często okazują się zmianami takim jak OKC (odontogenic keratocyst) lub innymi guzami zębopochodnymi. W tych przypadkach samo wyłyżeczkowanie zmiany może okazać się nie wystarczające.
Leczenie torbieli korzeniowych
Typowe torbiele korzeniowe będące skutkiem martwicy miazgi zębów, o różnej etiologii, są z powodzeniem leczone w ramach gabinetów ogólnostomatologicznych. Małe zmiany okołowierzchołkowe są z powodzeniem leczone dzięki nowoczesnej endodoncji, a niekiedy wsparte są one zabiegami resekcyjnymi lub innymi w ramach chirurgii stomatologicznej, jak wyłuszczenie czy wyłyżeczkowanie zmiany. W przypadku zmian torbielowatych znacznych rozmiarów, lub tych wykazujących cechy miejscowej agresywności warto jest nie tylko każdorazowo wykonać badanie tomografii stożkowej, CBCT, lecz także zasięgnąć opinii chirurgicznej. Obraz radiologiczny pewnych zmian śródkostnych może w dość istotny sposób wskazać na etiologię czy też rozpoznanie danej zmiany torbielowatej czy guzowatej.
Zabiegi chirurgiczne jamy ustnej
Zakres ingerencji chirurgicznej może się znacząco różnić, a zależny jest on nie tylko od rozmiarów zmiany, jej umiejscowienia ale przede wszystkim biologii zmiany, ekspansji poza kostnej, obrazu radiologicznego w tym również typu histopatologicznego. Obecnie usuwanie takich zmian śródkostnych wiąże się z powstaniem pewnych ubytków lub deformacji kostnych. W przypadku odtworzenia ubytku kostnego można zastosować różne materiały kostne, tj zarówno kość własną, obcą lub syntetyczną (tj materiał kostny autogenny, allogeniczny lub xenogenny). Każdy z tych materiałów posiada swoje również swoje ograniczenia, które w dużej mierze związane są z konsystencją i strukturą danego materiału augmentacyjnego. W przypadku rekonstruowania innych ubytków i defektów kostnych możliwe jest stosowanie bardziej zaawansowanych technik odtwórczych, które często w tej sytuacji wspomagane są zabiegami osteodystrakcji, osteotomii korekcyjnych a nawet wykorzystania zespoleń i wszczepów tytanowych dla uzyskania lepszego efektu leczenia chirurgicznego.
Inne efekty leczenia pacjentów z torbielami i guzami zębopochodnymi kości szczęk:
https://www.mdpi.com/2076-3417/12/14/7200
https://www.mdpi.com/2076-3417/13/3/1234
https://www.mdpi.com/1648-9144/59/4/711
https://www.mdpi.com/2076-3417/12/24/12963
